scatólcă (-ci),
s.f. –
1. Ladă, cufăraș. –
2. Palmă puternică. – Var.
scatoalcă, Mold.
scatulcă. It.
scatola, prin
rus.
skatulka (Cihac, II, 330; Sanzewitsch 209). Semantismul celui de al doilea sens nu este
clar. Este dubletul lui
șcatulă, s.f. (Trans.,
ladă),
rar, din mag.
skatulya (Gáldi,
Dict., 157).