pristăní (-nésc, -ít),
vb. –
1. A
locui. –
2. A consimți. Sl.
pristati, pristaną (Miklosich,
Slaw. Elem., 39; Cihac, II, 294). – Der.
pristaniște, s.f. (
port,
liman), din sl.
pristanište.
Sec. XVIII, înv. Cf.
pristini, vb. (Olt., a consimți), din sb.
pristati, pristanem.