mozavír (-ri),
s.m. – Defăimător. – Var.
muzavir. Megl.
muzuvir. Tc. (arab.)
müzavir (Șeineanu, III, 81; Lokotsch 1526a), cf. ngr. μουζαβίρης.
Sec. XVII, înv. – Der.
mozavirie (var.
muzavirie), s.f. (calomnie):
mozaviri, vb. (a calomnia);
mozavirnic, adj. (calomnios). Cf. sp.
manzobre (Corominas, III, 258).