mangán (-ne),
s.n. – Dispozitiv, instalație. Ngr. μάγγανον.
Sec. XVII, înv. – Der.
măngănie, s.f. (
vrajă,
farmec),
sec. XVII, din ngr. μαγγανεῖα. E dubletul lui
mangealîc, s.n. (înv.,
balistă; înv.,
macara; Olt., pîrghie,
palancă,
proptea), din tc.
mancalik, der. din gr. μάγγανον, cf. sp.
almajaneque și
menghine.