ighemón (-ni),
s.m. – Guvernator. – Var.
ghemon, ighimon. Ngr. ἠγεμών, în
parte prin intermediul sl.
igiemonŭ.
Sec. XVI, înv. – Der.
ighemonicesc, adj. (aristocratic,
distins), cf. Gáldi 199);
ighemonicos, adj. (
nobil, de
neam), din ngr. ἠγεμονιϰός;
ighemonicon, s.n. (demnitate, mîndrie);
ighemonie, s.f. (demnitate de guvernator), din ngr. ἠγεμονεία. Cf. dubletul neol.
hegemon, s.f.;
hegemonie, s.f., din fr.