ageamíu (ageamíe),
adj. – Nepriceput. – Mr.
ağami(t), megl.
ağamiia. Tc.
acemi, din arab.
‘ağam „
barbar” (Șeineanu, II, 12; Lokotsch 29); cf. ngr. ἀτζαμής, bg.
ağamija. Din aceeași
rădăcină provine arab.
ağamiya „
limbă barbară”, de unde sp.
aljamia; la
fel ca tc.
acem, de unde
rom.
agem (per.),
sec. XVII.